Toen de eerste zelfhulpboeken op de markt kwamen, schreef ik het al op: straks helpt de ene helft van Nederland de andere helft met het leven. En daar begint het nu zowaar op te lijken. Niet dat er iets nieuws is aan het helpen van elkaar, zeker als het over levensvragen gaat, maar met het wegvallen van bepaalde sociale groepen en verbanden is dat niet meer vanzelfsprekend en moet je ervoor betalen. Het beroep dat aldus is ontstaan is 'coach'.

Dat de term een containerbegrip is en dat die 40.000 mensen die zichzelf momenteel coach noemen is niet zozeer het probleem. Wel dat niemand eigenlijk meer weet waar het over gaat als iemand het heeft over 'coaching', alle definitie- en certificeringsdrift ten spijt. Want nog steeds kan iedereen zeggen dat hij of zij coach is. En niemand zal dan vragen: ja, dat zeg jij nu wel, maar ben je wel een ECHTE? Als je een echt mens bent dan is het niet onwaarschijnlijk dat je van nature over allerlei in de definities voorkomende coachingsvaardigheden beschikt.

Beroepsverenigingen en certificeringen dienen niet om een woord, een naam die betekenisloos is geworden, nieuwe betekenis te geven. De beroepsvereniging voor psychoanalytici bijvoorbeeld is niet in het leven geroepen omdat de naam psychoanalyticus niet serieus werd genomen. En zo kun je ook denken aan allelei andere beroepen die mensen uitoefenen. Ze doen het, en daarom verenigen zij zich. Om de kwaliteit te bewaken, om financiële afspraken te kunnen maken, om elkaars belangen te behartigen.

Degene die zichzelf 'coach' noemt heeft een druk bestaan met het incasseren van opmerkingen ('Coach? jaaaah dat zeggen ze allemaal.' 'Iedereen kan een bordje met 'coach' op de deur plakken', etc.) en vertellen wie of wat hij of zij dan precies waarvoor coacht en hoe dan wel niet. Met een smalend 'jaja...' als reactie.

Moet ieder zichzelf respecterend mens dan maar afzien van het zichzelf 'coach' noemen? Want zo word je toch niet serieus genomen....

Vertel, wat vind jij ervan?